دو شعر از چارلز بوکفسکی ( Charles Bukowski ) ،  1994-1920

ترجمه ی پیمان خاکسار

از " سوختن در آب، غرق شدن در آتش "

1)

فروتنان وارثان زمین اند

اگر من پشت این ماشین تحریر عذاب می کشم

تصور کنید اگر بین کاهوچینان سالیناس (1) بودم چه حالی داشتم

به مردانی فکر می کنم که در کارخانه ها می شناختم

هیچ راه فراری نداشتند

خفگی وقت زندگی کردن

خفگی وقت خندیدن

به باب هوپ یا لوسیل بال (2)

هنگامی که دو سه بچه توپ تنیس به دیوار می کوبیدند

بعضی خودکشی ها هیچوقت ثبت نمی شوند

2)

اکنون

در طبقه ی دوم نشسته ام

و قوز کرده در پیژامه ی زردم

هنوز تظاهر می کنم که یک نویسنده ام

در 71 سالگی

این غم لعنتی رهایم نمی کند

و زندگی تک تک سلول های مغزم را

تحلیل برده است

ردیف کتاب ها پشت سرم است

موهای تُنُکم را می خارانم

و به دنبال کلمه می گردم

سال هاست که زن ها و منتقدها و دانشگاه ها را از خود رنجانده ام

وزغ های عوضی

به زودی جشن خواهند گرفت

بی دلیل ستایش شده

شرم آور

منحرف

دست هایم در صفحه کلید مکینتاشم شناور می شود

همان عزیزی که من را

از خیابان ها و نیمکت پارک ها جمع کرد

درس ها از اتاق های ارزان قیمت گرفته ام که فراموشم نمی شود

این جا در طبقه ی دوم نشسته ام

و قوز کرده در پیژامه ی زردم

هنوز تظاهر می کنم که یک نویسنده ام

خدایان به زمین لبخند می زنند

خدایان به زمین لبخند می زنند

خدایان به زمین لبخند می زنند

--------------------------------------------

1. شهری در برزیل

2. دو کمدین آمریکایی

تبعیدگاه به تبعیدگاه

و سال به سال

موهای شرقی ما

یک به یک

بر سنگ فرش پس کوچه های غربت

فرو می ریزند

این فاجعه ی عظیمی ست برادر!

ما به سوی روحی برهنه گام بر می داریم

شیرکو بی کس

ترجمه بهزاد کشمیری پور

مردی تعریف می کرد که چطور می خواستند سر به نیستش کنند. چطور بسته بودندش و چطور لوله ی اسلحه را روی شقیقه اش فشار داده بودند و فریاد می کشیدند.

او زنده است و تعریف می کند. ما هم زنده ایم و گوش می دهیم.

آنقدر سبک شده ام

در آغوشت که می کشم

فرو می روم

در استخوانت

چگونه بنویسم

واژه هایی را

که وزنی ندارند؟

تنها

صدایی ام

که می پیچد

از گوش ها می گذرد

از دیوارها

می چرخم

در سر ِ تو

در دهان ِ تو

فریده دهداران – تیر ماه 88

خون نه

در رگ هام دریاست

من سال هاست صدای ناخدایی خسته را می شنوم

که کمک می خواهد

             سارا خوشکام

---------------------------------------

- دیر آمدن ها به معنی دیر بودن و نبودن نیست

- سپاس از تومن ها و پوزش از سکوت ها

- کاش دست های بیشتری میشد داشت...